فشار خونشان بالاست

از بس که نمک خورده اند

و برای ما شکسته نمکدانها را

                                       باقی گذاشته اند

تا با زوایای تیز آن ، بر تن خود بخراشیم؛

دیوارنگاره های غار لاسکو را

آخر این قوم تصادفی-آن هم از نوع چپی- نمی دانند

که ما اگر فقط سیم بوکسول ها را از سپر عقب خود

                                                                    باز کنیم

-در راه ماندن که سهل است-

با کله ته دره اند؟

اینان که جای بوق را هم بلد نیستند

همین پانزده هزار سال پیش بود

که تصاویرشان بر دیوار غار لاسکو نقر شد

این خود پسندان

که به جای تصویر مسیح

تصویر خود را بر دیوار کشیده اند...

و این یک شروع هزار باره است

که فرا می خواندمان برویم

و بر این قوم ز سیل گریخته

هزار بار دیگر بگرییم

و از سیلی زمانه

-بر صورتهای نحیفمان-

هزار دور بچرخیم

و برق از سه فازمان بپرد

تا بلکه با تامل بیشتری

بر این قوم هزار سال نگران...بنگریم

***

پا نوشت: دست نوشتش رو اول ) تا" بر صورتهای نحیفمان"(  خوش خط اومدم ولی از اونجا به بعد دیگه نشد...

آدم برفی گریست و گریست و گریست

- تمام ِ خود را-

آری

او می گریست و به ما توصیه می شد

از سفر های غیر ضروری بپرهیزیم...

با این که بیداریم و می دانیم صبح شده است...

بر نمی خیزیم

                    تا زمانی که اَلارم موبایلمان

به صدا در نیامده باشد...

پل و

خیابان و

ماشین و

قوطی کبریت...

خدا! چه خوب شد که دل مرا گُنده آفریدی

دیروز یاد پیرزنی افتادم که اسکناسِ پانصدی بود در دستش

با دخترانِ جوانی که همراهش بودند...

و راننده ی اتوبوس...

و پسر جوانی که کنار من بود

                           با تسبیحی در گردنش...

و من؛ گرفته بودم از اتوبوس تا نیِِِِِِِفتم،

                                            میله های آهنش...

گز می کنم خیابان های چشم بسته از بر را

میان مردمی که حدوداْ می خرند و

حدوداْ می فروشند

در بازار بورس چشمها و پیشانی ها...

و بخار پیشانیم حیرت هیچ کس را بر نمی انگیزد.

)حسین پناهی(

زندگی رو زیر بارون میذارن

گفتگوی دلشون رو

توی ناودون میذارن

ما همه یه کابوس بد می بینیم

که از اون

خوابای رنگی می چینیم

آفتاب زده ی درختایی که خیابون رو سقف کرده بودن رو نگاه میکرد؛ از شیب پایین

خیابون گذشت و اومد بالا ....بازم نفهمیدم لای برگ درختها دنبال چی میگرده، بازم

دیدم که کتابهاشو دو دستی گرفته جلوی شکمش و کیف خالیش رو هم یه طرفی

انداخته روی کولِش، بازم اومد و از جلوم رد شد و رفت.....

بازم بهش سلام نکردم.

به خیالت با یه پرواز تو هم پرنده ای؟

نه

تو همون خفّاشی؛

که یه جور موشه ولی

فکر می کنه پرندَست...

این چنین مقصد چه وقتی خواستن

راه پر پیچ آمدن بی کاستن

راه ما ره کوره ای خاموش بود

راه ما اطراف میدون شوش بود

این همان دریاست؟ ای دریاییان؟

ساحل و کفّ و کمی آب و

سپس موج و سپس گم گشتن فریاد ساحل ،

در آوای خروشان ِ به هم پیچیده ی آب و

تماس پا

به جلبکهای سبز و لزِّج ِ گم کرده راهِ سخت مرداب و ...

قدم های درون آب، سنگین و

نگه بر پشت سر ؛ شنها

            پراکنده به پهنای عریض و ساکت ساحل

چه رنگین و ...

گریزانند از این سو

            بهر هر جانب شُماری ماهیان

و "خور" سرخ پیری غایت دریاست؟

                                     ای دریاییان؟

...

خیز امواج ستبر و

              غوطه در آب و

شناور گشتن و آن پهنۀ  پهن و عریض و ...

در عقب

از ساحل گنگ خفه در ناله های کهنۀ دریا

فقط باشد به جا بادبادک طفل مریض و ...

"خور" پیری هم چنان در غایت و

پرّندگان در آسمان خسته و بی رنگ

                              طبق عادت و ...

شناور هم چنان بر پهنۀ دریا

و خواب "خور" در آخر

و شاید نیز روزی هم رسیدن

              به حدِّ غایت دریا

دویدن ، پیش چشمان کرّه ای با مادیان

این همان صحراست؟ ای صحراییان؟

دختر عينكي ، زبان ، فارسي ، راه

روانشناسي ، خنده و ضايعات

كاغذ و خودكار و ايميل و دوات

لاي كتاب و ديدن آن كتاب

داد و دوچرخه و فرار و قرار

صبر و سوال و تبرئه ؛

پاكِ پاك

آمدن و اميد و آنلاين و چَت

حال و قلم دفتر و نيمكتِّ پارك

حواله بر سر كه بود سبزِ سبز

خاك و خاك و خاك و خا ك و خاك و خاك

شاید که خود باد بوده ایم

ل

از مراسم تدفین آخرین جوجه

چیزی نمی گذرد

و من

کت و شلوار پوشیده ؛

به صندلی یله داده ام

ذ

فریاد های ما همه از اعماقیست

که بیست هزار فرسنگ زیر دریا مینامندش

و بلکه بیشتر؛

فریاد هایی که جز حبابهای دی اکسید کربن

که به تنفس ماهیان نیز نمی آیند

هیچ نمی شوند

آری حباب با وزن سبک وحجم تهی اش

بیست هزار فرسنگ را

می پیماید و فرادست تر می آید

لحظه به لحظه

و تا جوشید از سطح نیلگونِ زیبا دریای هستی

دیگر حباب نیز نیست

و اینک با فریاد نیاکان ما در آمیخته است

با فریاد هزار هزار فریاد کش

که اکنون جمجمه ها شان لانه ماهیانیست

که بیست هزار فرسنگ زیر دریا زیست می کنند

وبلکه بیشتر؛.